Οι σκληρότεροι διωγμοί των Χριστιανών στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία

Αυτός ο διωγμός ήρθε στην εκκλησία απ’ τον βασιλιά Ηρώδη. Αυτός ο Ηρώδης ήταν ο Αγρίππας ο πρώτος, ο εγγονός του Ηρώδη του Μεγάλου που ήταν βασιλιάς όταν γεννήθηκε ο Ιησούς. Είχε καλλιεργήσει τις καλές επιθυμίες των Εβραίων παρατηρώντας τις συνήθειές τους.
Έτσι, προκειμένου να κερδίσει περισσότερο την εύνοια των Εβραίων, ο Ηρώδης είχε σκοτώσει τον Ιάκωβο, τον αδελφό του Ιωάννη. Του έκοψε το κεφάλι, όπως έκανε στον Ιωάννη τον Βαπτιστή.
Όταν ο Ηρώδης είδε ότι ο θάνατος του Ιάκωβου ικανοποίησε τους Εβραίους, προχώρησε στη σύλληψη του Πέτρου με σκοπό να τον σκοτώσει. Όμως δεν ήθελε να το κάνει πριν τελειώσουν οι εκδηλώσεις του Πάσχα.
Η εκκλησία άρχισε να προσεύχεται ένθερμα και ο Θεός ελευθέρωσε τον Πέτρο την προηγούμενη νύχτα της εκτέλεσής του. Αν και θα τον εκτελούσαν την επόμενη μέρα, ο Πέτρος δεν έμεινε άγρυπνος και καταστεναχωρημένος, αλλά κοιμόταν.
Τέλος, παρόλο που ο Ηρώδης είχε πάρει αυστηρά μέτρα φρούρησης, ο Πέτρος κατάφερε να διαφύγει, ενώ ο Ιάκωβος θανατώθηκε.

Ο πρώτος διωγμός έγινε από έναν παρανοϊκό αυτοκράτορα, τον Νέρωνα που νόμιζε ότι ήταν σπουδαίος ποιητής. Έτσι λοιπόν, ο ιστορικός Τάκιτος ο οποίος γεννήθηκε γύρω στο 56 μ.Χ ισχυρίστηκε ότι εκείνη την περίοδο θέλοντας να εμπνευσθεί για να γράψει ένα ηρωικό ποίημα ανώτερο και από την Ιλιάδα του Ομήρου, έβαλε φωτιά στη Ρώμη ( πυρκαγιά).
Όμως, επειδή φοβήθηκε την κατακραυγή του λαού ( αρνητική κριτική και πιθανή επανάσταση), διέδωσε ότι τη φωτιά την έβαλαν οι Χριστιανοί. Κατά συνέπεια, ο λαός τον πίστεψε και έτσι ξεκίνησε ο πρώτος μεγάλος διωγμός.
Οι μάρτυρες οι οποίοι υπήρξαν σε αυτό τον διωγμό ήταν οι απόστολοι Πέτρος και Παύλος.
Αυτούς τότε τους κατασπάραζαν τα σκυλιά και πέθαναν. Ύστερα, τους έκαιγαν ρίχνοντάς τους στις φλόγες για να χρησιμεύουν ως νυχτερινός φωτισμός, όταν έσβηνε το φως τής ημέρας. Τέλος, ο Νέρωνας πρόσφερε τους κήπους του γι' αυτό το θέαμα.

Ο επόμενος διωγμός οφείλεται σε έναν σκληρό και φιλοχρήματο αυτοκράτορα, τον Δομιτιανό, ο οποίος νόμιζε ότι κινδύνευε η βασιλεία του από τους Χριστιανούς.
Πρώτα απ' όλα, ο συγκεκριμένος αυτοκράτορας βρήκε αφορμή το «φόρο τού διδράχμου», που δεν πλήρωναν οι Χριστιανοί, επειδή έπαυαν να είναι Ιουδαίοι και τότε άρχισε έναν σκληρό διωγμό κατά των Χριστιανών.
Τότε λέγεται πως μαρτύρησαν ο Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης στην πυρά και ο Τιμόθεος επίσκοπος Εφέσου μαθητής τού Αποστόλου Παύλου, ενώ εξορίσθηκε τότε και ο απόστολος Ιωάννης στην Πάτμο όπου έγραψε την Αποκάλυψη.
Ήταν σύντομος διωγμός αλλά υπήρξε πολύ σφοδρός. Εφάρμοσε το σύστημα της προδοσίας, της καταγγελίας και της δημεύσεως της περιουσίας. Οι Χριστιανοί διώχθηκαν επειδή αρνήθηκαν να πάρουν μέρος στη λατρεία του αυτοκράτορα κατηγορώντας τους ως άθεους.
Τέλος, δολοφονήθηκαν περίπου 40.000 Χριστιανοί στη Ρώμη και σε ολόκληρη την Ιταλία.

Πρωταρχικά, ο Τραϊανός τους χρόνους της αυτοκρατορίας του, όρισε με ειδικές οδηγίες τον τρόπο δίωξης των Χριστιανών.
Οι Χριστιανοί κατηγορήθηκαν επειδή δεν λάτρευαν τον αυτοκράτορα και αρνούνταν να θυσιάσουν στους Ρωμαίους θεούς κάτι που τους ζητούσαν, με αποτέλεσμα να τους καταδικάζουν απευθείας σε θάνατο. Αυτό διήρκεσε σε όλη τη διάρκεια τής βασιλείας του αυτοκράτορα.
Ο ειδωλολατρικός λαός ο οποίος ήταν πολύ φανατισμένος, δεν τηρούσε τη διαταγή που έλεγε ότι χρειάζεται έγγραφη καταγγελία για να γίνει η δίωξη. Έτσι, οι διωγμοί συνεχίστηκαν και από τους διαδόχους του Τραϊανού, τον Ανδριανό και τον Αντώνιο Πίο, αλλά όχι τόσο άγριοι.
Σε αυτή την δίωξη ως αφορμή υπήρξε το ερώτημα επάρχου με μάρτυρες τον Ιγνάτιο, τον Φωκά, τον Ιλάριο κτλ.

Καταρχάς, έπειτα από τους προηγούμενους διωγμούς ακολούθησαν και άλλοι οι οποίοι ήταν αρκετά σημαντικότεροι, όπου ένας από αυτούς ήταν:
Το 161 μ.Χ. επί Μάρκου Αυρηλίου οι σκληρότεροι διωγμοί από την εποχή τού Νέρωνα ως τότε. Θεώρησε πολιτική ανάγκη την υποστήριξη τής επίσημης θρησκείας τής αυτοκρατορίας και με μεγάλη σκληρότητα αποκεφάλισε και έριξε στα θηρία πολλές χιλιάδες Χριστιανούς, ανάμεσα στους οποίους τον γνωστό ιστορικό Ιουστίνο τον Μάρτυρα. Τη θηριωδία του τη γνώρισε ιδιαίτερα η Νότια Γαλατία.

Ο διωγμός αυτός ξεκίνησε με αφορμή έναν νόμο που δεν επέτρεπε τον προσηλυτισμό. Υπήρξε πολύ δριμύς, αλλά όχι γενικός. Περισσότερο υπέφεραν η Αίγυπτος η Γαλατία και η Βόρεια Αφρική.
Στην Αλεξάνδρεια έκαιγαν στη φωτιά, σταύρωναν ή αποκεφάλιζαν καθημερινά πολλούς μάρτυρες, ανάμεσα στους οποίους και ο Λεωνίδας, ο πατέρας τού Ωριγένη και ο Ειρηναίος, επίσκοπος τού Λουγδούνου (σημερινής Λυών τής Γαλλίας) και η Αγία Περπέτουα στην Καρχηδόνα, μια αριστοκράτισσα με την πιστή δούλη της, την Φελίσιτα, τις οποίες τις κομμάτιασαν τα θηρία.

Ο πιο σκληρός και άγριος απ' όλους τους διωγμούς έγινε από τον αυτοκράτορα Δέκιο.
Αυτός νόμιζε ότι θα κατάφερνε να ξεριζώσει οριστικά τη χριστιανική πίστη, διότι πίστευε πως ήταν η αιτία παρακμής της απέραντης αυτοκρατορίας του.

Έτσι λοιπόν, αποφάσισε να εξοντώσει τον Χριστιανισμό, καθώς θεωρούσε τους Χριστιανούς υπαίτιους για τον ξεπεσμό τής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.
Τότε συνελάμβαναν και βασάνιζαν κυρίως τον κλήρο και τους Επισκόπους. Ο διωγμός του απλώθηκε σε όλη την έκταση τής αυτοκρατορίας, και ήταν πολύ σφοδρός. Πλήθη ολόκληρα Χριστιανών, θανατώθηκαν με τα πιο σκληρά βασανιστήρια στη Ρώμη, στη Βόρεια Αφρική, στην Αίγυπτο και στη Μικρά Ασία.
Ο Κυπριανός γράφει ότι “ολόκληρος ο κόσμος ερημώθηκε”. Ο διωγμός κράτησε σε όλη τη διάρκεια τής βασιλείας του.

Ο διωγμός του Βαλεριανού, είναι η πρώτη γνωστή προσπάθεια της ρωμαϊκής κυβέρνησης να επιτεθεί στον Χριστιανισμό ως θεσμό και όχι απλά ως συγκέντρωση ατόμων. Επίσης, δεν γινόταν δεκτή η «συγγνώμη» από όσους Χριστιανούς αρνούνταν τη θρησκεία τους. Το 260, στη διάρκεια μιας εκστρατείας του στην Ανατολή κατά των Περσών, ο Βαλεριανός, αιχμαλωτίστηκε με δόλιο τρόπο απ’ αυτούς, σε μια διάσκεψη για σύναψη ειρήνης και κρατήθηκε όμηρος ως τον θάνατό του.

Με την αιχμαλωσία του Βαλεριανού, οι διωγμοί τερματίστηκαν, καθώς ο γιος του, αυτοκράτορας Γαλληνός (260-268) πρόσφερε ειρήνη στους Χριστιανούς.
Αυτή η ειρήνη κράτησε περίπου 40 χρόνια και συντέλεσε στη ραγδαία διάδοση του Χριστιανισμού σε όλα σχεδόν τα κοινωνικά στρώματα της αυτοκρατορίας ακόμα και την αυτοκρατορική αυλή.

Ο χειρότερος από όλους τους άλλους διωγμούς υπήρξε αυτός του Διοκλητιανού. Ήταν ο πιο δριμύς και καταστροφικός ενώ επεκτάθηκε σε όλη την αυτοκρατορία. Διατάχθηκε καταστροφή όλων τών Εκκλησιαστικών κτιρίων και Γραφών. Περίπου 500.000 Χριστιανοί εξετελέσθησαν.
Επί 9 χρόνια τα όργανα τού αυτοκράτορα κυνηγούσαν τους Χριστιανούς στα δάση και τις σπηλιές, για να τους κάψουν ή να τους ρίξουν στα θηρία, και να τους κάνουν κάθε είδους βασανιστήριο που επινοούσε η ειδωλολατρική θηριωδία.
Στη Μ. Ασία υπολογίζεται ότι θανατώθηκαν 15.000 Χριστιανοί και στην Αίγυπτο 140.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους. Όμως οι Χριστιανοί άντεξαν και πάλι.
Ο Διοκλητιανός όταν διαπίστωσε ότι δεν μπορούσε να νικήσει τον Χριστιανισμό, το 311 μ.Χ. παραχώρησε ο ίδιος ανεξιθρησκία.

Πρώτα απ' όλα, ο Διοκλητιανός διόρισε τον Μαξιμιανό, έναν παλιό του συμπολεμιστή, για να υπηρετεί στο πλευρό του ως δεύτερος αυτοκράτορας, ως δεύτερος Αύγουστος, ο οποίος θα ήταν υπεύθυνος κυρίως για το δυτικό μέρος της αυτοκρατορίας.
Τόσο ο Διοκλητιανός όσο και ο Μαξιμιανός είχαν έναν υποδεέστερο Καίσαρα στον οποίο δίνονταν τα δικαιώματα της διαδοχής. Ο Κωνστάντιος Χλωρός υπηρετούσε ως Καίσαρας του Μαξιμιανού, ενώ ο Γαλέριος από τη Θράκη κατείχε εξουσία υπό τον Διοκλητιανό.
Επί Γαλέριου έγινε μεγάλη σφαγή Χριστιανών στην Κόρινθο όπου και αναγνώστηκαν τα εξής ονόματα (Μύρων, Βικτωρίνος, Βίκτωρ, Νικηφόρος, Κλαυδιανός, Σαραπίων, Παπίας, Κοδράτος, Κορίνθιοι) και γύρω από την Κόρινθο (Κυπριανός, Διονύσιος, Άνεκτος, Παύλος, Κρίσκης, Λεωνίδας, Ειρήνη, Αδριανός). Στην Νίκαια μαρτυρούν οι εκ Θεσσαλονίκης Αγάπη, Χιονία και Ειρήνη. Στην Θεσσαλονίκη Ματρώνα, Αλέξανδρος, Ανυσία, Αγαθόπους διάκονος, Θεόδουλος αναγνώστης, Φλωρέντιος, Ταυρίων. Στην Κέρκυρα κάηκαν ζωντανοί οι μάρτυρες Ζήνων, Ευσέβιος, Νέων και Βιτάλιος.