Kalendarz wydarzeń historycznych

Events

Dżuma Justyniana

542

Wybucha dżuma w Konstantynopolu, trwająca 4 mce

wiek X

900

wiek XI

1000

wiek XII

1100

wiek XIII

1200

wiek XIV

1300

wiek XV

1400

wiek XVI

1500

wiek XVII

1600

wiek XVIII

1700

wiek XIX

1800

wiek XX

1900

wiek XXI

2000

Świat

I Cesarz Chin - budowa muru chińskiego

259 b.c. - 210 b.c.

Pierwszy Cesarz [dynastii] Qin (chiń. Qin Shi Huang; ur. 259 p.n.e., zm. 210 p.n.e.),

Budowa Haga Sophia

532 - 537

Mahomet

610 - 632

jest to okres od jego I objawienia do śmierci. Mahomet

Piotr I

1689 - 1725

Katarzyna II Wielka

1762 - 1796

Europa

Legendarna data założenia Rzymu

753 b.c.

Rzym - Początek Republiki

509 b.c.

ostatnim królem: Tarkwiniusz

Wybuch Wezuwiusza

79 b.c.

Rzym - I Triumwirat

60 b.c.

Krassus, Pompejusz, Juliusz Cezar

II Triumwirat

43 b.c. - 30 b.c.

Marek Antoniusz, Marek Lepidus, Oktawian

Hunowie na Bałkanach napadają na Gotów

375

Hunowie docierają do Europy
Hunowie
Goci

Układ z Gotami

382

Najazd Gotów na Rzym (Alaryk)

410

Teodozjusz płaci haracz Hunom

422

Cesarz wschodni Teodozjusz zgadza się płacić Hunom jako trybut 160 kg złota rocznie za cenę pokoju

Attyla - władca Hunów

445 - 453

Napady Wikingów w Europie

793 - 919

do przyjęcia chrztu w 919 i powstania państwa Wikingów w Normandii istniejące przez dalszych 300 lat,ale kolonizacje trwały dalej np. 982 odkrycie Grenlandii i w 1000 roku Nowej FunlandiiGrenlandii

Traktat z Verdun

843

Początki Francji, Niemiec i Włoch. Traktat z Verdun

870

870

podział środkowej części byłego cesarstwa Karola Wielkiego pomiędzy Francję i Niemcy

Upadek Konstantynopola

1453

Najazd przez Turków

Odsiecz Wiedeńska

1683

Rewolucja Francuska

1789

Polska

Chrzest Polski

966

Jan III Sobieski

1674 - 1696

Król Polski i Wielki Książę Litewski
Koronacja 2 lutego 1676 w wieku 43 lat, zmarł w wieku 67 lat
Okres panowania: 21.05.1674 (elekcja) do śmierci 17.06.1696

August II

1697 - 1706

Stanisław Leszczyński

1704 - 1709

August II Mocny

1709 - 1733

August III Sas

1733 - 1763

Stanisław Leszczyński

1733 - 1735

Ignacy Krasicki

1735 - 1801

Tadeusz Kościuszko

1746 - 1817

Hugo Kołłątaj

1750 - 1812

St. August Poniatowski

1764 - 1795

I Rozbiór Polski

1772

III Rozbiór Polski

1795

Kościół

Innocenty I

401 - 417

22 grudnia 401 – 12 marca 417

Leon I

440 - 461

od 29 września 440 do 10 listopada 461[1].

Grzegorz I Wielki

590 - 604

doktor kościoła Grzegorz I

Mikołaj I Wielki

858 - 867

Niewola Awiniońska

1309 - 1377

Klemens V
Jan XXII
Benedykt XII
Klemens VI
Innocenty VI
Urban V
Grzegorz XI
Awinion stał się rezydencją papieży w 1309, kiedy osiadł tam wraz z Kurią papież Klemens V. Ich własnością miasto zostało jednak dopiero w 1348, kiedy papież Klemens VI kupił je za 80 tys. złotych guldenów od królowej Joanny Neapolitańskiej. Wszyscy papieże, rezydujący w Awinionie, byli narodowości francuskiej. Przyczyną było zagrożenie dla życia papieży ze strony obcego im środowiska włoskich kardynałów w Rzymie. Papież Urban V próbował powrócić do Rzymu, jednak zrezygnował przerażony chaosem i walkami między różnymi frakcjami kardynalskimi. Ponadto rezydując w Rzymie, nie potrafili zapanować nad ruchami plebejskimi.

Papieże w Awinionie korzystali ze wsparcia królów Francji, jednak byli też od nich uzależnieni i zagrożeni politycznie i militarnie. Na skutek przeniesienia Kurii do Awinionu, zaczęła się szerzyć symonia i nepotyzm, autorytet papieża gwałtownie spadł, a wśród części duchownych rozpowszechniła się rozwiązłość i brak dyscypliny. Dopiero Grzegorz XI, wsłuchując się w napomnienia św. Katarzyny Sieneńskiej powrócił do Rzymu w 1377

Klemens VI

1342 - 1352

https://pl.wikipedia.org/wiki/Klemens_VI
za jego panowania (i niewoli awinionskiej) zapanowała dzuma

Wielka Schizma Zachodnia

1378 - 1417

Grzegorz XII

1406 - 1415

Sobór w Konstancji

11-16-1414 - 04-22-1418

Spalenie Husa

1415

Marcin V

1417 - 1431

Jego wybór na soborze w Konstancji zakończyl schizmę zachodnia

Kalikst III

1455 - 1458

Jerzy I z Podiebradów

1458 - 1471

I król który europejski (czeski) który odrzucił wiarę katolicka

Pius II

1458 - 1464

Aleksander VI

1492 - 1503

Tezy Lutra

1517

Klemens XIV

1769 - 1774

Pius VI

1775 - 1799

Pius VII

1800 - 1823

Władcy

Konstantyn I Wielki

306 - 337

Cesarz rzymski Konstantyn I Wielki

Flavius Valens

364 - 378

cesarz Rzymu, 28 marca 364 r. – 9 sierpnia 378 r.

Teodozjusz I wielki

379 - 395

379 – 392 (cesarz na wschodzie)
392 – 95 (całe imperium)

Alaryk

385 - 410

Władca Gotów

Flawiusz Honoriusz

395 - 423

cesarz Rzymski

Flawiusz Romulus Augustulus

475 - 476

Koniec Cesarstwa Zachodniorzymskiego

476

wraz z pozbawieniem władzy ostatniego cesarza Romulusa Augustulusa

Chlodwig I

481 - 511

Justynian I Wielki

527 - 565

Cesarz Bizantyjski, Justynian

Karol Młot

715 - 741

Faktyczny władca Franków. Rok 715 to data jego ucieczki z więzienia. Karol Młot

Karol Wielki

768 - 814

Król Franków i Cesarz Rzymski. Karol Wielki

Święty Cesarz Rzymski Karol IV Luksemburski

1355 - 1378

Święty Cesarz Rzymski Zygmunt Luksemburski

1433 - 1437

Henryk VIII

04/21/1509 - 01/28/1547

Henryk VIII (ur. 28 czerwca 1491 zm. 28 stycznia 1547 – król Anglii (od 21 kwietnia 1509 do końca życia), drugi monarcha z dynastii Tudorów (po swoim ojcu, Henryku VII). Doprowadził w latach 20. i 30. XVI wieku do rozłamu z Kościołem rzymskokatolickim oraz ustanowienia Kościoła anglikańskiego, niezależnego od papieża i Watykanu, ale podporządkowanego królowi Anglii; za jego panowania dokonano kasaty klasztorów.

Karol I/ Karol V

1519 - 1556

Karol V (ur. 24 lutego 1500, zm. 21 września 1558) – król Hiszpanii w latach 1516-1556 jako Karol I i wybrany cesarz rzymski w latach 1519-1556 z dynastii Habsburgów. Najstarszy syn Filipa I (syna Maksymiliana I i Marii, księżnej Burgundii) i Joanny Szalonej (córki Ferdynanda II Aragońskiego i Izabeli I Kastylijskiej).

I Akt supremacji

1534

W 1527 król Anglii Henryk VIII wystąpił z prośbą o unieważnienie jego małżeństwa z Katarzyną Aragońską do papieża Klemensa VII. Główną przyczyną takiej decyzji była miłość do Anny Boleyn, dwórki Katarzyny. Papież nie zgodził się przez wzgląd na pokrewieństwo królowej z Karolem V, cesarzem i królem Hiszpanii. Papieska odmowa stała się pretekstem do wystąpienia Królestwa Anglii przeciwko Stolicy Apostolskiej. W latach 1532-1534 uchwalono szereg aktów prawnych mających na celu uniezależnienie angielskiego duchowieństwa od papiestwa; dokumenty te m.in. zakazywały uiszczania annat i świętopietrza (Act of Conditional Restraint of Annates), uchylały moc papieskich interdyktów wobec Anglii, a także znosiły prawo papieża do mianowania w Anglii biskupów i arcybiskupów[1].

Zwieńczeniem dążeń Henryka był uchwalony przez parlament w 1534 roku akt supremacji, ogłaszający go głową Kościoła anglikańskiego. Poza odrzuceniem władzy papieża, ustawa ta nie ingerowała w zakres dogmatów i ceremonii kościelnych[1]. Uchwalona niedługo później ustawa o zdradzie (ang. Treasons Act) orzekała, iż negowanie postanowień aktu supremacji ma być traktowane na równi ze zdradą stanu[2].

Pierwszy akt supremacji został uchylony przez najstarszą córkę Henryka VIII, katolicką królową Marię I.

Ferdynand I Habsburg

1556 - 1564

II Akt supremacji

1559

Po śmierci Marii pozycja katolicyzmu w kraju znacznie zmalała. Na tron wstąpiła córka Henryka i Anny Boleyn, Elżbieta I Tudor, która postanowiła kontynuować reformację Kościoła w duchu schizmy zapoczątkowanej przez swojego ojca. W 1558 królowa zwołała parlament, który w 1559[3] uchwalił Akt uniformizacji ustanawiający wspólny modlitewnik anglikański oraz ponownie wprowadził w życie Akt supremacji. Elżbieta ogłosiła się Najwyższym Zwierzchnikiem Kościoła Anglii, narzucając przysięgę supremacji osobom ubiegającym się o stanowiska publiczne bądź kościelne, z czasem też kandydatom na wyższe uczelnie. Każdy, kto odmówił złożenia przysięgi mógł stracić cały swój majątek, a nawet zostać posądzony o zdradę stanu i stracony[4]. Elżbieta jednakże nie tępiła bezwzględnie pomniejszych wykroczeń przeciwko kościołowi, dopóki nie godziły one jakkolwiek w rację stanu lub interes władcy.

Maksymilina II Habsburg

1564 - 1576

https://pl.wikipedia.org/wiki/Maksymilian_II_Habsburg
W latach 1548-1550 był namiestnikiem w Hiszpanii w służbie stryja, cesarza rzymsko-niemieckiego i króla hiszpańskiego Karola V. W 1556 roku Karol abdykował, a ojciec Maksymiliana, Ferdynand objął tron cesarski.

Rudolf II Habsburg

1576 - 1612

https://pl.wikipedia.org/wiki/Rudolf_II_Habsburg
Syn cesarza, króla Czech i Węgier – Maksymiliana II Habsburga i Marii Habsburg (córki cesarza i króla Hiszpanii – Karola V Habsburga oraz Izabeli Aviz).
Prowadził pertraktacje z królem Polski Zygmuntem III Wazą w sprawie przekazania korony polskiej Habsburgom (Zygmunt liczył na odzyskanie tronu w Szwecji). Opozycja szlachecka w Polsce udaremniła jednak te plany.
Mimo że Rudolf II nie był entuzjastą Kościoła katolickiego, sprzeciwiał się reformacji.
W latach 1608-1609, obawiając się utraty władzy, wydał akty gwarantujące swobody wyznaniowe dla protestantów w Czechach i na Śląsku (tzw. List majestatyczny). Przyznawały one wolność kultu religijnego i budowania zborów, a także prawo do wyboru rzeczników społeczności protestanckiej, zwanych defensorami. Nie przestrzegał ich w praktyce, czym przyczynił się do wybuchu wojny trzydziestoletniej.
Rudolf wykazywał pogłębiające się z wiekiem zaburzenia psychiczne spowodowane najprawdopodobniej postępującą, wrodzoną kiłą. Dręczyły go częste stany lękowe oraz obsesje na tle religijnym, w akcie szału dopuścił się nieudanej próby morderstwa po której usiłował popełnić samobójstwo. Ulegał bardzo silnym wpływom filozofii hermetycznej oraz innych prądów okultystycznych i kabalistycznych. Jego praski dwór stał się oazą dla rozmaitej maści czarowników, alchemików, astrologów i rabinów- kabalistów, w których wiedzy i zdolnościach cesarz pokładał bezgraniczną ufność.

Rudolfa cechowała bardzo chwiejna postawa wobec Kościoła. W okresach szczególnego nasilenia objawów choroby ostentacyjnie odrzucał wiarę katolicką, deklarując postawę zbliżoną do satanizmu i oddając się praktykowaniu wiedzy tajemnej. Widok duchownych, których na podstawie przepowiedni posądzał o spiskowanie przeciw niemu i nastawanie na jego życie, budził w nim wówczas paniczny lęk.

Cesarz mało interesował się sprawami państwa, oddany swoim zainteresowaniom. Więcej zasług posiada jako protektor kultury i nauki. Na jego dworze działali astronomowie Tycho Brahe i Jan Kepler. Rudolf kolekcjonował też dzieła sztuki. Z czasem stawał się coraz bardziej bierny wobec wydarzeń politycznych i tracił kontrolę nad sytuacją, zwłaszcza na froncie tureckim. W kwietniu 1606 roku członkowie rodziny Habsburgów zadecydowali o przekazaniu władzy na Węgrzech bratu Rudolfa, Maciejowi. W 1608 roku Maciej, mając poparcie stanów austriackich, wymógł na Rudolfie przekazanie mu także władzy w Austrii i na Morawach, oraz pozwolenie na koronację królewską na Węgrzech (traktat w Lieben, 25 czerwca 1608). W 1611 roku Maciej koronował się także na króla Czech, a Rudolf, pozbawiony wpływu na politykę, pozostał jedynie formalnie cesarzem rzymskim.

Od 1583 roku rezydował w Pradze i został pochowany w Katedrze św. Wita.

Ludwik XV

1715 - 1774

Maria Leszczyńska

1725 - 1768

Królowa Francji jako żona Ludwika XV

Muzycy

Antonio Vivaldi

1678 - 1741

Georg Philipp Telemann

1681 - 1767

Jan Sebastian Bach

1685 - 1750

Kompozytor niemiecki okresu Baroku

Jerzy Fryderyk Haendel

1685 - 1759

Nicola Poropra

1686 - 1768

Franciszek Józef Haydn

1732 - 1809

Wolfgang Amadeusz Mozart

1756 - 1791

Ludwik van Bethoven

1770 - 1827

Fryderyk Chopin

1810 - 1849

Pisarze

Jonathan Swift

1667 - 1745

Pisarz Irlandzki

Jean Baptiste Rousseau

1670 - 1741

Francuski poeta i dramaturg

Denis Diderot

1713 - 1784

Johann Wolfgang Goete

1749 - 1832

Fiodor Dostojewski

1821 - 1881

Malarze

Konflikty

Powstanie NIka

532

w Konstantynopolu. Nika

Bitwa pod Poitiers

732

Wojna stuletnia

1337 - 1453

serii konfliktów zbrojnych, które z przerwami toczyły się przez 116 lat pomiędzy Anglią i Francją.W walkach brały udział głównie oddziały francuskie i angielskie, każda ze stron szukała sojuszników. Walki toczyły się na licznych frontach, nie tylko we Francji i Anglii, ale również w Hiszpanii, Niderlandach i Szkocji.

Artyści

Farinelli

1705 - 1782

Filozofowie

Voltaire

1694 - 1778

Jean-Jacques Rousseau

1712 - 1778

Immanuel Kant

1724 - 1804

Nauka

Gottfried Wilhelm Leibnitz

1646 - 1716

Inne osoby

Św. Augustyn

354 - 430

354 430

Madamme Pompadour

1721 - 1764

Kochanka Ludwika XV

Giacomo Casanova

1725 - 1798

James Watt

1736 - 1819